Friðarspillir og morðingi

Í Kóreustríðinu sýndu Bandaríkin óhikað sanna andlit sitt sem morðingjar og friðarspillar.

Þar sem þau fullyrtu að Kórea væri vígvöllur sem allur árangur Bandaríkjanna gæti byggst á, réðust þau inn í Alþýðulýðveldið Kóreu sem var á leið í átt að frambærilegri þróun.

Allt var eyðilagt og rænt, og hljómur friðsællar tónlistar vék fyrir sprengingum, sem þvingaði kóresku þjóðina inn í ósagða óhamingju og þjáningu.

„Látið hendur ykkar ekki skjálfa jafnvel þótt þau sem koma fyrir ykkur séu börn eða aldraðir. Drepið þau! Með því að gera það munuð þið bjarga ykkur sjálfum frá glötun og uppfylla skyldur ykkar sem hermenn ‘Sambandsliðsins’,“ skipaði bandarískur herforingi. Í samræmi við það framdi innrásarherinn alls kyns grimmdarverk.

Hvert sem þeir fóru skutu þeir, börðu og brenndu saklausa borgara til bana. Þeir slátruðu jafnvel fólki með grimmilegum og miðaldalegum aðferðum sem er ómögulegt er að lýsa í orðum og riti. Bandarískur liðsforingi sagði að það væri svo gott fyrir mæður að vera með börnum sínum, og skipaði að börn yrðu aðskilin frá mæðrum sínum og bensíni sprautað yfir þau sem æptu af hungri til að brenna þau til bana.

Bandaríkjamenn sýndu enga miskunn við að hella alþjóðlega ólöglegum sýkla- og efnavopnum yfir saklausa borgara.

Handahófskenndar sprengjuárásir þeirra lögðu Alþýðulýðveldið Kóreu í rúst.

Clark, sem stjórnaði „SÞ liðinu“ undir lok stríðsins, skipaði fjöldaeyðileggingu og fullyrti að þeir myndu þurrka 78 bæi í Alþýðulýðveldinu Kóreu algjörlega af kortinu.

Höfuðborgin Pjöngjang var lögð í rúst, án þess að eitt einasta hús stæði heilt, eftir að hún var sprengd með allt að 428,000 sprengjum, fleiri en íbúafjöldi hennar.

Í gegnum stríðið framkvæmdi flugher Bandaríkjanna 800,000 flugferðir og flugsveitir landgönguliðsins og sjóhersins yfir 250,000 flugferðir til að varpa 18 sprengjum á hvern ferkílómetra að meðaltali, eða 3.7 sinnum fleiri en varpað var á Japan í Kyrrahafsstríðinu. Slík ógætin sprengjuherferð brenndi öll íbúðarhús, menningar- og heilbrigðisstofnanir og iðnaðarmannvirki til grunna.

Hið grimmdarfulla stríð krafðist yfir milljón mannsfalla meðal borgara í Alþýðulýðveldinu Kóreu.

Kóreustríðið geisaði sem lífsviðureign milli réttlátrar friðarvarnarafla og grimmu innrásarherranna, morðingjanna og eyðileggjendanna.

Undir leiðsögn hins mikla leiðtoga, félaga Kim Il Sung, barðist kóreska þjóðin og þjónustuliðið með líf sín að veði og sýndu óviðjafnanlega föðurlandsást, alþýðlega hetjudáð og hugrekki, og unnu sigur á Bandaríkjunum, sem höfðu montað sig af því að vera „voldugust“ í heimi, og vörðu þannig þjóð sína og fullveldi. Sigur þeirra stöðvaði hina sífellt yfirvofandi kjarnorkustríðshættu og varði þróun friðsamlegs heimsumhverfis.

Ri Hak Nam

Það eru 76 ár síðan Bandaríkin hófu stríð gegn Alþýðulýðveldinu Kóreu. Þrátt fyrir að margir áratugir séu liðnir, eru Bandaríkin enn viðfangsefni gremju og haturs Alþýðulýðveldisins Kóreu.

Ögrunaraðili

Kóreustríðið var fyrsta skrefið til að gera illvíg áform Bandaríkjanna um að víkka umfang yfirráða sinna til alls Kóreuskagans að veruleika og að miklu leyti kveikja í þriðju heimsstyrjöld til að sækjast eftir heimsyfirráðum.

Bandaríkin ætluðu að raska friði í Alþýðulýðveldinu Kóreu, Kína, Sovétríkjunum og öðrum ríkjum til að styrkja tilraun sína til að leggja heiminn undir sig.

Þyrnir í augum þeirra var Alþýðulýðveldið Kórea sem var ötullega á leið í átt að lýðræðislegri þróun í fararbroddi nýrra sjálfstæðra ríkja.

Samkvæmt svonefndri „ABC-áætlun“ sem Bandaríkin unnu á milli 1948 og snemma árs 1950, var fyrsta stig áætlunarinnar að ráðast inn í Alþýðulýðveldið Kóreu, annað stigið að víkka stríðið til Mansjúríu í Kína og síðasta stigið að sækja fram að Sovétríkjunum.

Þáverandi forseti Bandaríkjanna, Truman, gaf út yfirlýsingu þar sem hann hótaði að beita kjarnorkuvopnum í Kóreustríðinu og ætlaði að lýsa yfir „neyðarástandi“ um allt land og auka viðbúnað fyrir þriðju heimsstyrjöld. Eisenhower, sem tók við af Truman á lokaskeiði stríðsins, skoðaði í þrígang hernaðaráætlun um að varpa 30 til 50 kjarnorkusprengjum á Alþýðulýðveldið Kóreu og norðausturhluta Kína.

Staðreyndir eins og þessar sýna að Bandaríkin hófu Kóreustríðið til að fullnægja grimmilegum metnaði sínum um að sporna við friðsamlegri þróun fullvalda ríkja og halda yfirburðum yfir heiminum eftir síðari heimsstyrjöld, og að þau reyndu jafnvel að beita kjarnorkuvopnum án þess að hika til þess.

Bandaríkin, sem voru æst af metnaði sínum um heimsyfirráð, fóru í stríð gegn Alþýðulýðveldinu Kóreu, nýju ríki sem hafði verið stofnað innan við tveimur árum áður, þann 25. júní 1950, og montuðu sig af því að þau myndu hernema það á sem skemmstum tíma.

Föðurlandsfrelsarstríðið var hrikalegt stríð sem háð var til að verja örlög og framtíð Alþýðulýðveldisins Kóreu og fólks þess. Um leið var það fyrsta víðtæka stríðið sem háð var í upphafi kalda stríðsins sem fylgdi síðari heimsstyrjöld, milli afla sem sóttust eftir sjálfstæði og afla yfirráða, og milli sósíalisma og auðvaldshyggju. Því var áreksturinn fordæmalaus að grimmd og alvarleika.

Alþýðulýðveldið Kórea var engan veginn jafningi óvinarins hvað varðar íbúafjölda eða landsvæði, herbúnað eða efnahagslegan styrk.

Í stríðinu virkjuðu Bandaríkin gríðarleg hernaðaröfl, alls yfir tvær milljónir hermanna, þar á meðal einn þriðja hluta landhers síns, fimmta hluta flughers síns, og megnið af Kyrrahafsflota sínum, auk herja leppríkja sinna, eyddu að minnsta kosti 20 milljörðum Bandaríkjadala í hernaðarútgjöld og sóuðu meira en 73 milljónum tonna af hergögnum, eða 11 sinnum meira en magnið sem notað var í Kyrrahafsstríðinu.

Alþýðulýðveldið Kórea neyddist til að berjast harðri baráttu gegn sameinuðum heimsvaldasinnunum herjum í þrjú ár.

Ri Hak Nam